Η Serie A στα '90s

Τη δεκαετία του '90 αναμφιβολα το καλυτερο πρωταθλημα του κοσμου ήταν με μεγαλη διαφορα από το δευτερο το Campionato. Οι Ιταλικες ομαδες μεσουρανουσαν στα Ευρωπαϊκα Κυπελλα και όλοι οι αστερες του παγκοσμιου ποδοσφαιρου θελαν να παρουν μεταγραφη εκει. Σκεφτηκα λοιπόν να κανω ενα αφιερωμα βγαζοντας την καλυτερη ενδεκαδα με παιχτες που αγωνιζόνταν στην Ιταλια την δεκαετία του '90.
Milano_-_zona_san_siro_-_italia_-_roberto_baggio


Νομιζα ότι θα ήταν ευκολο αλλα κοντα στο μισαωρο που εφτιαχνα λίστες με τους παιχτες ανα θεση, καταλαβα ποσο δυσκολο είναι το συγκεκριμενο project. Αλλα και πόσο ενδιαφερον!!!
Προσπαθωντας να κανεις μια εντεκαδα διαλεγοντας βασικους από μια πληθωρα world class παιχτων σχεδον για καθε θεση, ανοιξε εναν οριζοντα ενδιαφεροντων σχηματισμων αλλα και συνδιασμων, οσο η διαδικασια καταρτισμου της 11αδας προχωρουσε. Η τυπική σφιχτη αμυντικά φυση των Ιταλικών ομαδων της δεκαετιας του '90 σημαινε ότι δυσκολα θα εβρισκα καλα εξτρεμ για την 11αδα μου, μιας και οι περισσοτερες ομαδες τοτε, δεν παιζαν τοσο πολυ από τα πλαγια οπως και σημερα και δεν υπαρχαν τα μεγαλα εξτρεμ με φωτεινες εξαιρεσεις τους Roberto Donadoni, Pavel Nedved and Attilio Lombardo.
Ετσι επελεξα να παω με ενα κλεστο σχηματισμο ρόμβου στο κεντρο φροντιζοντας να το γεμισω τοσο με παιχτες δημιουργικους αλλα φροντιζοντας και οι 2 τουλαχιστον απο αυτους να τρεχουν και να καλυπτουν χωρους. Αρχικα είχα επιλεξει να παω με 3αδα στα μπακ για να μπορεσω να χωρεσω στην 11αδα τους Baresi, Alessandro Nesta και Fabio Cannavaro, αλλα τελικα αποφασισα να δωσω περισσοτερη δημιουργια στην ομαδα ενισχυοντας το κεντρο γι'αυτο και ο Νεστα εμεινε απ'εξω μιας και προτιμηθηκε ο Baresi για το αριστερο μερος των center back.

Αυτος ο σχηματισμος μου αφησε 2 θεσεις για την επίθεση και δεν θα μπορουσα να φτιαξω Ιταλικη ομαδα αυτης της 10ετιας χωρις να παω στον κλασσικο συνδιασμο 10αριου και 9αριου. Παρόλο που ορισμενοι απο τους καλυτερους παιχτες της συγκεκριμενης δεκαετιας αγωνιζόνταν στις συγκεκριμενες θεσεις, η επιλογη για την συμπληρωση της επιθεσης μου φανηκε σχετικά ευκολη. Δεν θα μπορουσα να παω με αλλο διδυμο.

Εκει όμως που τα βρηκα πραγματικα σκουρα, ήταν στην επιλογη του δεξιου μπακ!Προσπαθηστε να βρειτε τη λυση στο παρακατω προβλημα.Οι Cafu, Javier Zanetti και Lilian Thuram ειναι υγιεστατοι και ετοιμοι να παιξουν και εσυ θα πρεπει να διαλεξεις μονο εναν για την βασικη 11αδα. Εσεις ποιον θα διαλεγατε;

Τσεκαρετε την βασικη μου 11αδα και μια μικρη αναλυση για καθε παιχτη αλλα να ξερετε ότι οι επιλογες των παιχτων ήταν καθαρα προσωπικη επιλογη. Ειμαι σίγουρος ότι  σχεδον οι περισσοτεροι απο εσας θα επιλεγατε διαφορετικη 11αδα. Οποιος επιθυμει ας παραθεσει το δικο του συστημα και την 11αδα του στα σχολια. Θα ειναι μεγαλη ευχαριστηση προσωπικα να συζητησουμε επι του θεματος.

Tερματοφυλακας: GIANLUIGI BUFFON
.Μπορει να επαιξε στα τελη της δεκαετιας αλλα ο Τζιτζι Μπουφον δεν εχασε καθολου χρονο για να αποδειξει ποσο καλος τερματοφυλακας είναι. 
'Οταν ενας προπονητης του, οταν αυτος ήταν 14 χρονων, του είπε ότι θα είναι βασικος τερματοφυλακας στην Serie A στα 20 του, αυτος απαντησε: "Καλα! Και τι θα κανω εγω μεχρι τοτε;"
Αυτη η φραση, ειδικα όταν προερχεται απο ενα 14χρονο παιδι, ειναι αρκετη για να καταλαβει κανεις την αυτοπεποιθηση που εχει ο συγκεκριμενος παιχτης αλλα και την σιγουρια που βγαζει στους αμυντικους του.
Ο Νevio Scala τον επελεξε για βασικο τερματοφυλακα της Παρμα, 3 χρονια αργοτερα όταν και ο Τζιτζι ήταν μολις 17 χρονων και οι εμφανισεις του με την φανελα των τζιαλομπλου, μετα το ντεμπουτο του το 1995, αναγκασαν την Γιουβεντους το 2001 να πληρωσει κοντα στα 40 εκατομυρια ευρω κανοντας τον, τον ακριβοτερο τερματοφυλακα όλων των εποχων.
Δεξί μπακ: JAVIER ZANETTI
Οπως εγραψα και πιο πανω η επιλογη του Ζανετι για την βασικη μου 11αδα ήταν αυτη που με δυσκολεψε περισσοτερο μιας και ειχε να ανταγωνιστει παιχτες του επιπεδου ενος Cafu και ενος Thuram.  Aλλα πιστευω ότι τα πολλα του τρεξιματα, τα πολυ καλα Overlaps, σε συνδιασμο με το γεγονος ότι ποτε δεν "εχανε" την θεση του, τον εκαναν ιδανικο για το συγκεκριμενο συστημα που αποφασισα να παραταξω. Το γκολ του στον τελικο του UEFA Cup το 1998 απεδειξε την πολυ καλη του τεχνικη καταρτιση αλλα και το ποσο επικυνδυνος γινονταν όταν ανεβαινε επιθετικα. Οσον αφορα την ποδοσφαιρικη μακροβιοτητα του, αυτο σιγουρα ειχε να κανει με τις ηγετικες του ικανοτητες. Σε μια ομαδα της οποια η μεταγραφικη πολιτικη δεν ήταν η καλυτερη και συνεχως γινονταν προσθαφαιρεσεις στο ροστερ το μεγαλυτερο μερος των 2 προηγουμενων δεκαετιων και που τις περισσοτερες φορες δεν τα καταφερνε κιολας στο πρωταθλημα (αν εξαιρεσουμε ενα διαστημα στα μεσα της δεκαετιας του 2000), η 11αδα ξεκινουσε από τον Ζανετι.  O ‘Il capitano’ πρωτοεπαιξε στην Ιντερ το 1995 και αγωνιστηκε με την φανελα της μεχρι και το 2014. Για 21 ολοκληρα χρονια κερδιζοντας 5 πρωταθληματα Ιταλιας, 4 Κυπελλα, 4 σουπερ καπ, 1 Ουεφα, 1 Champions League και 1 FIFA Club World Cup!!!
Σεντερ Μπακ: FABIO CANNAVARO
.Nομιζω δεν θα μπορουσα να βρω καταλληλοτερο ταιρι για το απολυτο λιμπερο που ακουει στο ονομα Franco Baresi, περα από τον Fabio Cannavaro. Aμυντικος με απιστευτη ταχυτητα, ο Cannavarο, καλυπτε την ελλειψη υψους με το αξιοσημειωτο αλμα του αλλα και την απιστευτη αντιληψη του χωρου αλλα και των φασεων, γεγονος που εκανε να "κολλανε" ακομα και οι εξυπνοτεροι αντιπαλοι επιθετικοι. Αποδειχτηκε φλεβα χρυσου για την Παρμα όταν και πηρε εκει μεταγραφη το 1995 απο τη Ναπολι. Η ικανοτητα του να καλυπτει το χαμενο εδαφος και να προλαβαινει τους αντιπαλους του ακομα και σε φασεις που θεωρουνταν χαμενες ήταν μια από τις κυριοτερες αιτιες να θεωρειται ενα απο τα καλυτερα σεντερμπακ ολοκληρου του κοσμου εκεινη την περιοχο.Ο συνδιασμος της γρηγορης σκεψης με την ταχυτητα του, ηταν κατι που δεν συναντας ευκολα σε εναν αμυντικο. Πιστευω οτι αν ο Cannavero ή ο Βaresi καναν καποιο λαθος ή ξεμεναν από δυναμεις (και ας το παραδεχτούμε, αυτο θα ήταν ένα σπάνιο περιστατικό), ο άλλος θα είχε τις ψυχικές και σωματικές ιδιότητες που απαιτούνται για να καλυψει το ταιρι του.
CENTRE-BACK: FRANCO BARESI
Kαμια εκπληξη για την συγκεκριμενη επιλογη. Ο συγκεκειμενος παιχτης όχι μονο διδαξε πως θα πρεπει να παιζεται η θεση αλλα αλλα εφερε μια ολοκληρη στροφη στην τακτικη με την ικανοτητα του να παιζει τον ρολο του λιμπερο (θεωρητικα ο ελευθερος ρολο που ειχε ο τριτος σεντερμπακ) σε αμυντικη τετραδα. To πως διαβαζε το παιχνιδι του αντιπαλου, η ταχυτητα του αλλα και η ικανοτητα του να κερδιζει ακομα και χαμενες φασεις του εδιναν την δυνατοτητα να επαιζει σαν λιμπερο χωρις την απαιτηση 2 στοπερ σεντερμπακ στο πλάι του. Ενας ήταν αρκετος! Ξαφνικά η Μιλαν του Αριγκο Σακι ειχε την ελευθερια να προσθεσει εναν ακομα παιχτη στο κεντρο και να αυξησει ακομα περισσοτερο το pressing game της στο γηπεδο.
Οι ικανοτητες του Μπαρεζι επετρεπαν στην Μιλαν να βαλει σε εφαρμογη ενα ειδος τεχνικου οffside το γνωστο στην Ιταλία σαν "Elastico". Τι ήταν το "elastico"; Φανταστειτε τους 4 της αμυνας δεμενους με ενα ελαστικo σχοινι. Οι 3 απο τους 4 ήταν παντα στην ιδια ευθεια και ο 4ος (Μπαρεζι) ήταν λίγο πιο πίσω και τεντωνε αυτο το ελαστικο σχοινι. Με αυτον τον τροπο εδινε την ευκαιρια στον αντιπαλο επιθετικο να εχει λίγο χωρο βρισκομενος πίσω απο τους 3 αμυντικους και καλυπτομενος από τον Μπαρεζι, χωρις να είναι offside. Ωστοσο ο ταχυτατος Μπαρεζι μπορουσε και καταφερνε σχεδόν πάντα να επιστρεφει στην τριαδα που ήταν στην ευθεια όταν γινοταν η μπαλια προς τον επιθετικο σαν να τον τραβουσε το σχοινι λογω του τεντωματος. Σφυριγμα του διαιτητη και υποδειξη offside.
Αριστερο μπακ: PAOLO MALDINI
Ποιος αλλος; Οποιο συστημα και να ακολουθουσα, ενα πραγμα ήταν σιγουρο. Αυτος που θα φορουσε τη φανελα με το νουμερο 3 και θα καλυπτε το αριστερο ακρο της αμυνας θα ήταν ο Paolo Maldini. Αριστευσε σε καθε επιπεδο παιξιματος που απαιτει η θεση του full back και το επεδειξε αυτο σε 3 δεκαετιες, από τα μεσα το '80, ολοκληρη την δεκαετια του 90 και μεχρι και τα μεσα των '00s.
Eπαιξε μονο σε 2 ομαδες. Στην μεγαλη Μιλαν και στην Εθνικη Ιταλίας. Και ίσως λογω αυτου του γεγονοτος και ότι δεν μπορουμε να τον φανταστουμε με αλλη φανελα να βοηθα στο να διατηρειται ζωντανος ο θρυλος του, τουλαχιστον αναμεσα στους πιστους Ροσσονερο.
Δυο ευρωπαϊκα τρόπαια και 5 Πρωταθλήματα για την Μιλαν μεσα στην δεκαετία του '90 σίγουρα είναι ενας πολύ καλος απολογισμός για τον αριστερο μπακ, ο οποιος το 1994 ψηφιστηκε και σαν ο καλυτερος ποδοσφαιριστης παγκοσμιως (World Soccer World Player of the Year award) κερδιζοντας το βραβειο από τον συμπαιχτη του τοσο στην Εθνικη Ιταλίας όσο και στην Μιλαν, Franco Baresi, τον οποιο Baresi και διαδεχτηκε στην αρχηγια της ομαδας όταν και εκεινος αποχωρησε.

Αμυντικός Μεσος : MARCEL DESAILLY
Tον αποκαλουσαν "Βραχο" για τα σωματικα του προσοντα. Αλλα ίσως οι περισσοτεροι θα τον θυμοσαστε σαν ενα εξτρα σεντερμπακ που επαιζε πολύ με την μπαλα στα ποδια συνδιαζοντας την ταχυτητα και την αντιληψη του να "βλεπει" το γηπεδο με τα φυσικα του προσοντα και την κυριαρχια του στο εναεριο παιχνιδι. Σιγουρα παντως ο Μαρσελ Ντεσαγί καθορισε το πως θα πρεπει να παιζουν την θεση οι αμυντικοι μεσοι την δεκαετια του '90.
H εικονα του να κουβαλαει  την μπαλα μεταφεροντας το παιχνιδι στην αντιπαλη εστια  ξανα και ξανα ήταν ενα από τα χαρακτηριστικα της εποχης του Καπέλο στην Μιλαν. Η δε αποδοση του στο τελικο του Champions League του 1994 υπονομευσε τις οποιες βλεψεις ειχε η Μπαρτσελόνα του Κρόιφ για την αναδειξη του ποια ομαδα θα ήταν η καλυτερη του κοσμου εκεινη την περιοδο. Ο Ντεσαγί ήταν ικανος να "καταστρεφει" το παιχνιδι του αντιπαλου με καθε πιθανο τροπο (να παει πρωτος στην μπαλα, δυνατο μαρκαρισμα, κυριαρχια στον αερα, τακλινγκ, να κλεισει κενους χωρους κλπ) και οι επιλογες του ήταν σχεδον παντα οι σωστες..
Δεξιος μεσος στον "ρομβο": ZVONIMIR BOBAN
Η 11αδα μου μεχρι στιγμης μαλλον αρχιζει να δειχνει τον θαυμασμο που είχα για την Μιλαν των '90s. Ο Κροατης μεσος είχε το πνευμα και την ψυχη που μονο ορισμενα μερη του πλανητη φαινεται να ειναι ικανα να παραγουν. Τα Βαλκανια παρηγαγαν εναν μεγαλο αριθμο ποιοτικων μεσων αλλα με τον Μπομπαν σιγουρα μας δωσαν κατι παραπανω. 4 πρωταθληματα και ενα κυπελλο Champios League ειναι νομιζω αρκετα για να καταλαβετε οσα χρειαζεστε για τον συγκεκριμενο ποδοσφαιριστη.
Και μονο που σκεφτομαι τα ανεβασματα του Ζανετι και τα overlapping που θα δημιουγουσε με τον Μπομπαν στην δεξια πλευρα αλλα και τις αλληλοβοηθειες που θα προσφερε ο ενας στον αλλο, νομιζω δεν θα μπορουσα να σκεφτω καλυτερο διδυμο για την συγκεκριμενη πλευρα.



Αριστερος μεσος στον "ρομβο": JUAN SEBASTIAN VERON
Μερικοι από σας μπορει να θυμαστε το περασμα του απο την Premier League και να αναρωτιεστε πως ειναι δυνατον ο Βερόν να εχει επιλεχτει γι'αυτη την Top of the top 11αδα, αλλα όσοι τον προλαβατε να αγωνιζεται στα γηπεδα της Serie A με τις φανελες των Σαμπτορια, Παρμα και Λατσιο σιγουρα καταλαβενετε τους λόγους της συγκεκριμενης επιλογης.

Με ενα συγκεκαλυμμενο ρολο στα αριστερα, εννοώντας οτι θα παιζει  λίγο πιο βαθια, αισθανομαι ότι ο Αργεντινος θα μπορουσε να αποτελεσει τον δημιουργικο μοχλο καθε ομαδας (και απο τις δυο πλευρες) ιδιαιτερα στον ρολο του μεσου σε εναν σχηματισμο ρόμβου. Το πως συνεκλινε από τα πλαγια καθως και οι διαγωνιες μπαλιες του που αλλαζαν εντελως το παιχνιδι μεταφεροντας του στο αλλο μισο του γηπεδου ήταν απο τα κυρια χαρακτηριστικα του που τον εκαναν περιζήτητο σε καθε Ιταλικη ομαδα, ειδικα, λόγω του αμυντικογενους παιχνιδιου του Ιταλικου ποδοσφαιρου εκεινη την περιοδο.

Κορυφη στον ρομβο :  ZINEDINE ZIDANE
 Παρόλο που θα μπορουσε να παιξει στην θεση του Βερον στην συγκεκριμενη 11άδα καθως και τον ρόλο του 10αριου , νομίζω ότι η καλυτερη θεση για τον Ζινταν στην παρουσα 11αδα είναι αυτη του μεσου που παιζει κορυφη στον ρόμβο. Αλλωστε ο Ζιζου αναδειχτηκε σαν World Class ταλέντο παιζοντας στην Γιουβεντους την περιοδο 1996 με 2001, σε εναν ενδιαμεσο ρόλο αναμεσα στο κεντρο και την επιθεση.

Ο τεχνικα αλαθητος Γαλλος μπορουσε να κοντρολαρει με ευκολια την μπαλα, ανεξαρτητα το πως θα του ερχοταν αυτη. Τα γυρισματα του με αυτη, το δυνατο του κορμι και η αντιληψη του χωρου που ειχε (γνωριζοντας που είναι ο καθε συμπαιχτης του χωρις να χρειαζεται να κοιταει), τον εκαναν εναν απο τους δυσκολοτερους προς αντιμετωπιση παιχτες από την αντιπαλη αμυνα. Επίσης οι πολύ καλες εκτελεσεις φαουλ, τα δυνατα βολέ του, τα φαλτσαριστα του καθως και τα σουτ στο Γάμα της εστιας εκαναν τους αντιπαλους τερματοφύλακες να μενουν αγαλματα και τους αντιπαλους αμυντικους να μην ξερουν από που και πως φαγαν το συγκεκριμενο γκολ. Απλα απιστευτος!

Δεκάρι: ROBERTO BAGGIO
Tι να πρωτοπεις για τον "Μικρο Βουδα"; Να μιλησεις για την τεχνικη του καταρτιση; Για την ταχυτητα του; Για το οτι γνωριζε ανα πασα στιγμη που ειναι ο τερματοφυλακας και με ποση δυναμη πρεπει να κλωτσησει την μπαλα για να τον κρεμασει; Ότι και να πεις θα είναι λίγα για να εναν ποδοσφαιριστη που δυστυχώς στιγματιστηκε από ενα χαμενο πεναλτι (αυτο απεναντι στην Βραζιλια στον τελικο του μουντιαλ του 1994).
Δυο χαρακτηριστικες φασεις μου εχουν μεινει χαραγμενες στην μνημη απο τον συγκεκριμενο παιχτη και καμια απο αυτες δεν ειναι καποιο απο τα καταπλητικα του γκολ ή τις ωραιες ενεργειες του. Η μια ειναι το σκυμμενο κεφαλι δευτερολεπτα μετα το χαμενο πεναλτι του στον τελικο (θεε μου με τιποτα δεν θα ηθελα να βρισκομουν στην θεση του) και η αλλη ειναι οταν γινεται αλλαγη στο πρωτο Φιορεντινα - Γιουβεντους μετα την μεταγραφη του στην δευτερη όταν και λίγο πριν φτασει στον παγκο της ομαδας του, καποιος απο τους φιλαθλους του πεταει μια φανελα της φιορεντινα και αυτος σκυβει, την μαζευει και την κραταει σφιχτα στην αγκαλια του.
Παρόλο τον σπουδαιο ανταγωνισμο για την συγκεκριμενη θεση, με παιχτες επιπεδου ενος  Alessandro Del Piero,ενος  Dejan Savicevic και ενος Manuel Rui Costa, η επιλογη μου για το δεκαρι στην 11αδα μου μπορουσε να παει μονο σε εναν παιχτη.
Σεντερ φορ: GABRIEL BATISTUTA
Mε τα μακρια μαλλια του να ανεμιζουν στους ωμους του (αυτο το κολλημα μου με τους μακρυμαλληδες αργεντινους ποδοσφαιριστες ποτε δεν καταφερα να το εξηγησω), οσο αυτος περνουσε σαν σταματημενους τους αντιπαλους του στις συνηθισμενες εφοδους του προς την περιοχη, ο Gabriel Batistuta φανταζε στα ματια μου σαν κατι μαγικο. 
Τα τελειωματα του απεναντι σε κορυφαιους τερματοφυλακες, το ενστικτο του μεσα στην περιοχη ειτε αυτη ηταν αδεια και βρισκοταν μονος του απεναντι στον τερματοφυλακα, ειτε αυτη ηταν γεματη απο αμυντικους, αλλα και το χαρακτηριστικο παρουσιαστικο του, εκαναν τον αργεντινο επιθετικο να ξεχωριζει. "Πυροβολουσε" τις αντιπαλες αμυνες και μετα "πυροβολουσε" και το κοινο με το σημα κατατεθεν πανηγυρισμο του με το φανταστικο πολυβολο. Αναρωτιομουν αν η Φιορεντινα θα μπορουσε να τα καταφερει χωρις να τον εχει στις ταξεις της. Τελικα δεν μπορεσε όταν αυτος καποια στιγμη εφυγε για την Ρομα.
Ο Μπατιγκολ, οπως ήταν το προσωνυμιο του, σκοραρε 168 γκολ σε 9 χρονια παρουσιας του στους βιολα. Σκεφτειτε τι ζημια θα μπορουσε να κανει αν ειχε απο πισω του να τον τροφοδοτους τους Ζινταν, Μπατζιο και Βερον...

Πηγη: theinsideleft.com
Share on Google Plus

About Lostre79

    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου